Αρχείο

Monthly Archives: Νοέμβριος 2012

Διήμερο προβολών από τις «Αφορισμένες»
Ομοφυλοφιλία και φασισμός.
Παρασκευή 30.11 & Σάββατο 1.12.2012, στη Βιοτεχνία

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30.11.2012
Bent (1997)
Queer τσάι με κονιάκ και cupcakes

Το Bent είναι μια ΒρετανοΓιαπωνέζικη ταινία του 97, σε σκηνοθεσία Sean Mathias, βασισμένη σε ένα θεατρικό του Martin Sherman του 79 (εξού και η θεατρική αισθητική της ταινίας). Η πλοκή διαδραματίζεται στη Γερμανία του 30’, όπου το κλίμα ελευθεριότητας στις τάξεις των ομοφυλοφίλων, αλλά και γενικότερα, που επικρατεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες καταρρέει υπό τη Ναζιστική εξουσία. Η ταινία ξεκινάει με ένα πάρτι κατά τη Νύχτα των Mεγάλων Mαχαιριών στο σπίτι του Max και του συντρόφου του Ruby, στο οποίο ο Max έχει καλέσει ένα όμορφο αξιωματικό των SA με τραγική κατάληξη. Το κλίμα γίνεται ανυπόφορο και η ανάγκη για διαφυγή από το Βερολίνο επιτακτική. O Max είναι γόνος εύπορης Εβραϊκής οικογένειας με σχέσεις αποστασιοποίησης λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Η οικογένεια θα προσφερθεί να τον φυγαδέψει αλλά αυτός δε θέλει να εγκαταλείψει τον Ruby… Το σκηνικό μεταφέρεται στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Dahaou, όπου εκτυλίσσονται και οι πιο δυνατές και ουσιώδεις στιγμές του φιλμ. Οι σκηνές αυτές αποτελούν μια ωδή στον Έρωτα κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Πρωταγωνιστούν πολλοί γνωστοί Βρετανοί κυρίως όπως Clyve Owen, Mick Jagger, Jude Law κτλ. Η φωτογραφία από τον Γιώργο Αρβανίτη είναι υπέροχη.

ΣΑΒΒΑΤΟ 1.12.2012
Paragraph 175 (2000)
LGBTIQ Μπαρ

Η παράγραφος 175 ήταν μια διάταξη του γερμανικού ποινικού κώδικα, που θεσπίστηκε το 1871 και καταργήθηκε το 1994. Καθιστούσε τις ομοφυλοφιλικές πράξεις μεταξύ ανδρών έγκλημα, και σ’αυτή τη διάταξη βασίστηκαν οι Ναζί για να καταδικάσουν και μετά να στείλουν χιλιάδες γκέι άντρες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε συνεντεύξεις διωκόμενων και επιζώντων LGBT.

Για τη διοργάνωση

Πριν από μισό περίπου χρόνο βρεθήκαμε άτομα με διαφορετικές ιστορίες και διαφορετικές διαδρομές, κοινή όμως επιθυμία να συζητήσουμε, γύρω από το φύλο και τη σεξουαλικότητα, μέσα από ένα πολιτικό πρίσμα. Η αφορμή υπήρξε κάτι πολύ χειροπιαστό, που θα μετατρεπόταν στον αντικειμενικό μας σκοπό: η ανάγκη μας για δημιουργία ενός χώροχρόνου που θα στέγαζε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας και θα δημιουργούσε ρήγματα στην κυρίαρχη ετεροκανονικότητα και στις έμφυλες σχέσεις με πατριαρχικούς όρους.

Αφού κατά κύριο λογο ο δημόσιος χώρος καταλαμβάνεται από στρέητ, και ακόμα και στους πολιτικούς μας χώρους πρέπει να συμπιεστούμε για να χωρέσουμε, νιώσαμε ότι πρέπει να δημιουργηθεί επιτέλους ένας χώρος από εμάς για εμάς και για όλους σαν εμάς: τις αδερφές, τις τζιβιτζιλούδες, τους ανώμαλους, τις αποτυχημένες, τους γραφικούς πούστηδες, τις αλλόκοτες έτερο και όσες/όσους ασφυκτιούν στα όρια του φυσιολογικού. Ένας χώρος αυτοοργανωμένος, εκτός ετεροκανονικών, αλλά και εμπορευματικών πλαισίων που θα αγκαλιάσει τη ζύμωση μεταξύ μας και θα προωθήσει τη δημιουργία μιας κοινότητας με τα χαρακτηριστικά αυτά.

Αφορισμένες

Τους τελευταίους μήνες είμαστε θεατές ενός κοινωνικού πολέμου που έχει ως θύματα την ομοφυλόφιλη επιθυμία και έκφραση. Πλήθος περιστατικών ψυχολογικής και σωματικής βίας που ακούγονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα έχουν σαν στόχο την LGBTQI (Lesbian, Gay, Bisexual, Transsexual, Queer, Intersex) κοινότητα. Πιο συγκεκριμένα, στις 22 Αυγούστου στις 3:00 τα ξημερώματα στο Ζάππειο, 20 φασίστες της χρυσής αυγής, μαχαιρώνουν έναν γκέι που καθόλου τυχαία είναι και μετανάστης, ο οποίος νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με βαριά τραύματα. Παράλληλα επιτέθηκαν και σε άλλους που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή κοντά, ενώ κάποιες μέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί άλλες 3 αντίστοιχες επιθέσεις. Λίγες μέρες μετά στις 28 Αυγούστου, 4:30 τα ξημερώματα, 2 γκέι άνδρες χτυπήθηκαν στην Ομόνοια. Στις 11 Οκτωβρίου, έξω από το θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό ένας άνδρας χτυπιέται από χρυσαυγίτες και παπάδες (!) υπό τα βλέμματα μπάτσων. Στις 25 Οκτωβρίου, στον Κεραμεικό, άλλοι 2 ομοφυλόφιλοι ξυλοκοπήθηκαν από ομάδα 5 ατόμων ενώ στην πλατεία υπήρχε κόσμος. Τον ίδιο καιρό κατά την αστυνομική επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς» στοχοποιείται με αρκετές συλλήψεις και η Τρανς κοινότητα. Στην Θεσσαλονίκη, σε πάρτυ στα πανεπιστήμια, ομοφυλόφιλοι δέχονται επιθέσεις. Στις 17 Οκτώβρη το βράδυ στο κέντρο της πόλης, ένας γκέι άντρας χτυπιέται από 5 άτομα. Στην πλατεία Ναυαρίνου, στις 20 Αυγούστου ένα γκέι αγόρι απομονώνεται από ομάδα 10 ατόμων και δέχεται λεκτική βία και εξευτελισμό. Υπήρξαμε θύματα και γνωρίζουμε παλιότερες επιθέσεις που δεν έγιναν ποτέ ευρύτερα γνωστές όπως οι παραπάνω, όπου σε πολλές από αυτές υπήρχε συμμετοχή μπάτσων. Αναμφίβολα, έχουν σημειωθεί κι άλλες επιθέσεις, που απλώς δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ.

 

 Φασισμός; Στην σημερινή κοινωνικοπολιτική συνθήκη, όπου η κοινωνική συνοχή, που στηριζόταν επί δεκαετίες σε μια επίπλαστη οικονομική ευμάρια, έχει καταρρεύσει, παρατηρείται μια στροφή της κοινής γνώμης σε ακροδεξιά ιδεολογήματα. Ο εκφασισμός της κοινωνίας κατευθύνεται τεχνηέντως στη βάση της συσπείρωσης γύρω από την εθνική – πατριαρχική ταυτότητα. Μοναδικό εργαλείο του είναι ο φόβος. Ο φόβος για το “άλλο”, το “ξένο”, το “ανώμαλο”, το “μη φυσιολογικό”, το μη συμβατό με τις κοινωνικές επιταγές. Η διείσδυση της φασιστικής επιχειρηματολογίας στο δημόσιο λόγο και η εδραίωσή της στις κοινωνικές σχέσεις δεν είναι κάτι αόριστο και γενικό. Τα βιώνουμε καθημερινά από την υποτίμηση των ζωών μας, τα πογκρόμ στους μετανάστες τη στοχοποίηση των οροθετικών γυναικών, καθώς και με πλήθος ομοφοβικών και σεξιστικών επιθέσεων.

 

Ομοφοβία; Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ομοφοβία, στην τόσο ετεροκανονική ελληνική κοινωνία, υπήρχε πάντα, μόνο που τώρα έχει κυριαρχήσει και στη δημόσια σφαίρα. Η ομοφυλόφιλη επιθυμία, κουβαλάει αιώνες καταπίεσης και συκοφάντησης με τρανταχτό παράδειγμα τα ροζ τρίγωνα στη ναζιστική Γερμανία. Τις τελευταίες δεκαετίες, η ομοφοβία έχει αλλάξει προσωπείο, στα πλαίσια ενός fake ανθρωπισμού. Μπορεί να μη μας στέλνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά ο πόλεμος είναι καθημερινός, από τα βλέμματα μέχρι το ξύλο στο δρόμο, τη συντήρηση της πατριαρχικής οικογένειας, το bullying στα σχολεία. Σε όλα τα παραπάνω, τα μίντια κατασκευάζουν το ίδιο επιθετικό προς εμάς παιχνίδι. Πλέον, η ένοχη σιωπή πολλές φορές αντικαθίσταται από «μπράβο» στον θύτη. Η διάχυτη ομοφοβία, τώρα πια πολιτικά και κοινωνικά νομιμοποιημένη, ξεσπά όλο και συχνότερα, με επίπεδα βίας συνεχώς αυξανόμενα.

 

Κράτος ασφάλειας; Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι στα αστυνομικά τμήματα, υπάρχει μόνο περαιτέρω όξυνσης της ομοφοβίας, χθεσινοί δήμιοι, τραμπούκοι και οι ψηφοφόροι τους. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο: κάποια αστυνομικά τμήματα είναι πλέον παραρτήματα της Χ.Α. Στην τελική, οποιοσδήποτε θεωρεί ότι το κράτος ασφάλειας είναι φτιαγμένο για να τον προστατεύει, απέχει πολύ από την κοινωνική πραγματικότητα. Το κράτος και οι θεσμοί του είναι εδώ για να καταστείλουν οτιδήποτε αποκλίνει από την «κανονικότητα», για να υπερασπιστούν την εθνική αστική νομιμότητα.

 

Ορατότητα; Αντιλαμβανόμαστε ότι με την άνοδο των νεοναζί, τα ομοφοβικά κρούσματα πληθαίνουν. Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι μειώνουμε την ορατότητα μας στο δημόσιο χώρο. Αντιθέτως, όσο οι επιθέσεις συνεχίζονται, τόσο τα αντανακλαστικά μας εντείνονται. Ο δημόσιος χώρος είναι ένα πεδίο μάχης που θα τον επαναοικειοποιηθούμε. Θα κυκλοφορούμε χέρι χέρι, θα φιλιόμαστε στο λεωφορείο, θα υπάρχουμε στις πλατείες.

 

 Όσο η ομοφοβία εξακολουθεί να υφίσταται, το να μένεις ουδέτερος σε κάνει συνένοχο.

 Στεκόμαστε όλες μαζί απέναντι σε κάθε παλιά και νέα απειλή, με αλληλεγγύη, φροντίδα και αυτοοργάνωση.

 Η κάθε λέξη είναι θέση μάχης.

 

Massqueerraid
Μαζική Ανώμαλη Επιδρομή