Μικροφωνική για τις ομοφοβικές φασιστικές επιθέσεις

Τους τελευταίους μήνες είμαστε θεατές ενός κοινωνικού πολέμου που έχει ως θύματα την ομοφυλόφιλη επιθυμία και έκφραση. Πλήθος περιστατικών ψυχολογικής και σωματικής βίας που ακούγονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα έχουν σαν στόχο την LGBTQI (Lesbian, Gay, Bisexual, Transsexual, Queer, Intersex) κοινότητα. Πιο συγκεκριμένα, στις 22 Αυγούστου στις 3:00 τα ξημερώματα στο Ζάππειο, 20 φασίστες της χρυσής αυγής, μαχαιρώνουν έναν γκέι που καθόλου τυχαία είναι και μετανάστης, ο οποίος νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με βαριά τραύματα. Παράλληλα επιτέθηκαν και σε άλλους που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή κοντά, ενώ κάποιες μέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί άλλες 3 αντίστοιχες επιθέσεις. Λίγες μέρες μετά στις 28 Αυγούστου, 4:30 τα ξημερώματα, 2 γκέι άνδρες χτυπήθηκαν στην Ομόνοια. Στις 11 Οκτωβρίου, έξω από το θέατρο Χυτήριο στην Ιερά Οδό ένας άνδρας χτυπιέται από χρυσαυγίτες και παπάδες (!) υπό τα βλέμματα μπάτσων. Στις 25 Οκτωβρίου, στον Κεραμεικό, άλλοι 2 ομοφυλόφιλοι ξυλοκοπήθηκαν από ομάδα 5 ατόμων ενώ στην πλατεία υπήρχε κόσμος. Τον ίδιο καιρό κατά την αστυνομική επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς» στοχοποιείται με αρκετές συλλήψεις και η Τρανς κοινότητα. Στην Θεσσαλονίκη, σε πάρτυ στα πανεπιστήμια, ομοφυλόφιλοι δέχονται επιθέσεις. Στις 17 Οκτώβρη το βράδυ στο κέντρο της πόλης, ένας γκέι άντρας χτυπιέται από 5 άτομα. Στην πλατεία Ναυαρίνου, στις 20 Αυγούστου ένα γκέι αγόρι απομονώνεται από ομάδα 10 ατόμων και δέχεται λεκτική βία και εξευτελισμό. Υπήρξαμε θύματα και γνωρίζουμε παλιότερες επιθέσεις που δεν έγιναν ποτέ ευρύτερα γνωστές όπως οι παραπάνω, όπου σε πολλές από αυτές υπήρχε συμμετοχή μπάτσων. Αναμφίβολα, έχουν σημειωθεί κι άλλες επιθέσεις, που απλώς δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ.

 

 Φασισμός; Στην σημερινή κοινωνικοπολιτική συνθήκη, όπου η κοινωνική συνοχή, που στηριζόταν επί δεκαετίες σε μια επίπλαστη οικονομική ευμάρια, έχει καταρρεύσει, παρατηρείται μια στροφή της κοινής γνώμης σε ακροδεξιά ιδεολογήματα. Ο εκφασισμός της κοινωνίας κατευθύνεται τεχνηέντως στη βάση της συσπείρωσης γύρω από την εθνική – πατριαρχική ταυτότητα. Μοναδικό εργαλείο του είναι ο φόβος. Ο φόβος για το “άλλο”, το “ξένο”, το “ανώμαλο”, το “μη φυσιολογικό”, το μη συμβατό με τις κοινωνικές επιταγές. Η διείσδυση της φασιστικής επιχειρηματολογίας στο δημόσιο λόγο και η εδραίωσή της στις κοινωνικές σχέσεις δεν είναι κάτι αόριστο και γενικό. Τα βιώνουμε καθημερινά από την υποτίμηση των ζωών μας, τα πογκρόμ στους μετανάστες τη στοχοποίηση των οροθετικών γυναικών, καθώς και με πλήθος ομοφοβικών και σεξιστικών επιθέσεων.

 

Ομοφοβία; Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ομοφοβία, στην τόσο ετεροκανονική ελληνική κοινωνία, υπήρχε πάντα, μόνο που τώρα έχει κυριαρχήσει και στη δημόσια σφαίρα. Η ομοφυλόφιλη επιθυμία, κουβαλάει αιώνες καταπίεσης και συκοφάντησης με τρανταχτό παράδειγμα τα ροζ τρίγωνα στη ναζιστική Γερμανία. Τις τελευταίες δεκαετίες, η ομοφοβία έχει αλλάξει προσωπείο, στα πλαίσια ενός fake ανθρωπισμού. Μπορεί να μη μας στέλνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά ο πόλεμος είναι καθημερινός, από τα βλέμματα μέχρι το ξύλο στο δρόμο, τη συντήρηση της πατριαρχικής οικογένειας, το bullying στα σχολεία. Σε όλα τα παραπάνω, τα μίντια κατασκευάζουν το ίδιο επιθετικό προς εμάς παιχνίδι. Πλέον, η ένοχη σιωπή πολλές φορές αντικαθίσταται από «μπράβο» στον θύτη. Η διάχυτη ομοφοβία, τώρα πια πολιτικά και κοινωνικά νομιμοποιημένη, ξεσπά όλο και συχνότερα, με επίπεδα βίας συνεχώς αυξανόμενα.

 

Κράτος ασφάλειας; Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι στα αστυνομικά τμήματα, υπάρχει μόνο περαιτέρω όξυνσης της ομοφοβίας, χθεσινοί δήμιοι, τραμπούκοι και οι ψηφοφόροι τους. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο: κάποια αστυνομικά τμήματα είναι πλέον παραρτήματα της Χ.Α. Στην τελική, οποιοσδήποτε θεωρεί ότι το κράτος ασφάλειας είναι φτιαγμένο για να τον προστατεύει, απέχει πολύ από την κοινωνική πραγματικότητα. Το κράτος και οι θεσμοί του είναι εδώ για να καταστείλουν οτιδήποτε αποκλίνει από την «κανονικότητα», για να υπερασπιστούν την εθνική αστική νομιμότητα.

 

Ορατότητα; Αντιλαμβανόμαστε ότι με την άνοδο των νεοναζί, τα ομοφοβικά κρούσματα πληθαίνουν. Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι μειώνουμε την ορατότητα μας στο δημόσιο χώρο. Αντιθέτως, όσο οι επιθέσεις συνεχίζονται, τόσο τα αντανακλαστικά μας εντείνονται. Ο δημόσιος χώρος είναι ένα πεδίο μάχης που θα τον επαναοικειοποιηθούμε. Θα κυκλοφορούμε χέρι χέρι, θα φιλιόμαστε στο λεωφορείο, θα υπάρχουμε στις πλατείες.

 

 Όσο η ομοφοβία εξακολουθεί να υφίσταται, το να μένεις ουδέτερος σε κάνει συνένοχο.

 Στεκόμαστε όλες μαζί απέναντι σε κάθε παλιά και νέα απειλή, με αλληλεγγύη, φροντίδα και αυτοοργάνωση.

 Η κάθε λέξη είναι θέση μάχης.

 

Massqueerraid
Μαζική Ανώμαλη Επιδρομή

 

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.