Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας

Στις αρχές Ιανουαρίου του 2015 ένα ακόμα περιστατικό έμφυλης και σεξιστικής βίας ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των όλο και αυξανόμενων ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων. Αυτή τη φορά στόχος ήταν μία τρανς γυναίκα και ένας γκέι εργαζόμενος σε μπαρ της Ξάνθης. Όπως καταγγέλλει και η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης, ένας πελάτης του μπαρ παρενόχλησε σεξουαλικά την τρανς γυναίκα κάνοντας σεξιστικά σχόλια για το σώμα της και προσβλητικές ερωτήσεις που υπονοούσαν ότι εκδίδεται. Με αυτόν τον τρόπο παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, την υποτίμησε και θεώρησε δεδομένο πως εργάζεται ως πόρνη επειδή είναι τρανς. Στη συνέχεια επιτέθηκε και στον γκέι εργαζόμενο του μπαρ με ομοφοβικά σχόλια για την εμφάνισή του και επιχείρησε να αποχωρήσει χωρίς να πληρώσει. Όταν ο εργαζόμενος αντέδρασε, το ομοφοβικό παραλήρημα μετατράπηκε σε σωματική βία και απειλές όπως «θα σε γαμήσω πουστράκι» και «να σου βάλω δύο δάχτυλα».

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την τρανσφοβική επίθεση στην Πυλαία Θεσσαλονίκης. Όπως επίσης δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για τις πρόσφατες σεξιστικές επιθέσεις, όπως αυτή σε μετανάστρια εργάτρια στην Εύβοια που ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε από άντρες συγγενείς των αφεντικών της, τη δολοφονία της νεαρής γυμνάστριας στην Καλαμάτα από τον πρώην φίλο της, τον ξυλοδαρμό νεαρής εργαζόμενης στο χώρο δουλειάς της στην Πάτρα, τις απολύσεις δύο γυναικών όταν τα αφεντικά τους έμαθαν ότι είναι έγκυες. Το τελευταίο περιστατικό έμφυλης βίας είναι η εξαφάνιση του φοιτητή στα Γιάννενα, που είχε δεχτεί μακροχρόνιο τραμπουκισμό από μάγκες συμφοιτητές του λόγω της έμφυλης επιτέλεσης του, δεν ήταν “αρκετά άντρας” για τα μέτρα της ματσίλας τους.

• • •

Η σεξιστική βία δεν είναι όμως μόνο εικόνα στις ειδήσεις, είναι βαθιά ριζωμένη στον πατριαρχικό ελληνικό βόθρο. Οι θύτες είναι πάντα άνδρες καθημερινοί, είναι ο αδερφός, ο πατέρας, ο συμμαθητής, ο φίλος, ο σύζυγος, το αφεντικό. Είναι αυτοί που δε θα διστάσουν στο όνομα της υπεράσπισης των ανδρικών προνομίων τους να βιάσουν, να κακοποιήσουν, να σκοτώσουν. Ο θύτης δρα μέσα σε ένα ολόκληρο κοινωνικό πλαίσιο που στηρίζει και αναπαράγει τα προνόμιά του. Η διάχυτη ματσίλα, τα στραβοκοιτάγματα όταν ένα ομόφυλο ζευγάρι φιλιέται δημόσια, τα σχολιάκια για το πώς επιλέγουμε να εκφραζόμαστε, να ντυνόμαστε, να μιλάμε και να κινούμαστε στο δημόσιο χώρο είναι μια πραγματικότητα που βρίθει από κανονιστικά πρότυπα. Η παρέκκλιση στιγματίζεται, το ανώμαλο περιθωριοποιείται, το μη συμβατό με τα ανδρικά πρότυπα γίνεται στόχος και πεδίο άσκησης εξουσίας.

Η υποτίμηση αυτή διαπερνά κάθε πτυχή της ζωής μας ως γυναίκες, λεσβίες, γκέι, τρανς, εργάτριες, μετανάστριες και μη. Ο δημόσιος χώρος, τα μέρη που συχνάζουμε, δουλεύουμε, σπουδάζουμε, διασκεδάζουμε, δραστηριοποιούμαστε πολιτικά ακόμα, είναι διαποτισμένα από την πατριαρχική εξουσία και πρέπει να προσέχουμε για το πώς θα υπάρχουμε μέσα σε αυτά. Ο φόβος της απόλυσης, ο φόβος της απόρριψης από την οικογένεια, ο φόβος για τη σωματική μας ακεραιότητα στο δημόσιο χώρο είναι η πιο ωμή επιβολή της πατριαρχίας στα σώματά μας. Αυτός ο βόθρος συντηρείται και από τη δική μας αδυναμία να απαντήσουμε συλλογικά. Να επιστρέψουμε την καθημερινή βία που δεχόμαστε στα μούτρα τους.

Στο φόβο απαντάμε όλες μαζί. Στεκόμαστε όλες μαζί απέναντι σε κάθε παλιά και νέα απειλή, με αλληλεγγύη, φροντίδα και αυτοοργάνωση.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΡΚΑ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Ή ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ…
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΟΜΟΦΟΒΙΚΕΣ, ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΕΣ, ΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

Το κείμενο μοιράστηκε σε μαγαζιά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.