Στις αρχές Ιανουαρίου του 2015 ένα ακόμα περιστατικό έμφυλης και σεξιστικής βίας ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των όλο και αυξανόμενων ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων. Αυτή τη φορά στόχος ήταν μία τρανς γυναίκα και ένας γκέι εργαζόμενος σε μπαρ της Ξάνθης. Όπως καταγγέλλει και η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης, ένας πελάτης του μπαρ παρενόχλησε σεξουαλικά την τρανς γυναίκα κάνοντας σεξιστικά σχόλια για το σώμα της και προσβλητικές ερωτήσεις που υπονοούσαν ότι εκδίδεται. Με αυτόν τον τρόπο παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, την υποτίμησε και θεώρησε δεδομένο πως εργάζεται ως πόρνη επειδή είναι τρανς. Στη συνέχεια επιτέθηκε και στον γκέι εργαζόμενο του μπαρ με ομοφοβικά σχόλια για την εμφάνισή του και επιχείρησε να αποχωρήσει χωρίς να πληρώσει. Όταν ο εργαζόμενος αντέδρασε, το ομοφοβικό παραλήρημα μετατράπηκε σε σωματική βία και απειλές όπως «θα σε γαμήσω πουστράκι» και «να σου βάλω δύο δάχτυλα».

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την τρανσφοβική επίθεση στην Πυλαία Θεσσαλονίκης. Όπως επίσης δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για τις πρόσφατες σεξιστικές επιθέσεις, όπως αυτή σε μετανάστρια εργάτρια στην Εύβοια που ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε από άντρες συγγενείς των αφεντικών της, τη δολοφονία της νεαρής γυμνάστριας στην Καλαμάτα από τον πρώην φίλο της, τον ξυλοδαρμό νεαρής εργαζόμενης στο χώρο δουλειάς της στην Πάτρα, τις απολύσεις δύο γυναικών όταν τα αφεντικά τους έμαθαν ότι είναι έγκυες. Το τελευταίο περιστατικό έμφυλης βίας είναι η εξαφάνιση του φοιτητή στα Γιάννενα, που είχε δεχτεί μακροχρόνιο τραμπουκισμό από μάγκες συμφοιτητές του λόγω της έμφυλης επιτέλεσης του, δεν ήταν “αρκετά άντρας” για τα μέτρα της ματσίλας τους.

• • •

Η σεξιστική βία δεν είναι όμως μόνο εικόνα στις ειδήσεις, είναι βαθιά ριζωμένη στον πατριαρχικό ελληνικό βόθρο. Οι θύτες είναι πάντα άνδρες καθημερινοί, είναι ο αδερφός, ο πατέρας, ο συμμαθητής, ο φίλος, ο σύζυγος, το αφεντικό. Είναι αυτοί που δε θα διστάσουν στο όνομα της υπεράσπισης των ανδρικών προνομίων τους να βιάσουν, να κακοποιήσουν, να σκοτώσουν. Ο θύτης δρα μέσα σε ένα ολόκληρο κοινωνικό πλαίσιο που στηρίζει και αναπαράγει τα προνόμιά του. Η διάχυτη ματσίλα, τα στραβοκοιτάγματα όταν ένα ομόφυλο ζευγάρι φιλιέται δημόσια, τα σχολιάκια για το πώς επιλέγουμε να εκφραζόμαστε, να ντυνόμαστε, να μιλάμε και να κινούμαστε στο δημόσιο χώρο είναι μια πραγματικότητα που βρίθει από κανονιστικά πρότυπα. Η παρέκκλιση στιγματίζεται, το ανώμαλο περιθωριοποιείται, το μη συμβατό με τα ανδρικά πρότυπα γίνεται στόχος και πεδίο άσκησης εξουσίας.

Η υποτίμηση αυτή διαπερνά κάθε πτυχή της ζωής μας ως γυναίκες, λεσβίες, γκέι, τρανς, εργάτριες, μετανάστριες και μη. Ο δημόσιος χώρος, τα μέρη που συχνάζουμε, δουλεύουμε, σπουδάζουμε, διασκεδάζουμε, δραστηριοποιούμαστε πολιτικά ακόμα, είναι διαποτισμένα από την πατριαρχική εξουσία και πρέπει να προσέχουμε για το πώς θα υπάρχουμε μέσα σε αυτά. Ο φόβος της απόλυσης, ο φόβος της απόρριψης από την οικογένεια, ο φόβος για τη σωματική μας ακεραιότητα στο δημόσιο χώρο είναι η πιο ωμή επιβολή της πατριαρχίας στα σώματά μας. Αυτός ο βόθρος συντηρείται και από τη δική μας αδυναμία να απαντήσουμε συλλογικά. Να επιστρέψουμε την καθημερινή βία που δεχόμαστε στα μούτρα τους.

Στο φόβο απαντάμε όλες μαζί. Στεκόμαστε όλες μαζί απέναντι σε κάθε παλιά και νέα απειλή, με αλληλεγγύη, φροντίδα και αυτοοργάνωση.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΡΚΑ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Ή ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ…
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΟΜΟΦΟΒΙΚΕΣ, ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΚΕΣ, ΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

Το κείμενο μοιράστηκε σε μαγαζιά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Advertisements

Για την ανάγκη της εκδήλωσης (massqueerraid)

To βιβλίο Queering Anarchism : addressing and undressing power and desire εκδόθηκε το 2012 στις ΗΠΑ και στη Σκωτία. Αποτελείται από μία συλλογή κειμένων, τα οποία πραγματεύονται ζητήματα για το φύλο και τη σεξουαλικότητα μέσα από μια κουήρ σκοπιά και συνδέονται με τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα και συγκεκριμένα με τον αναρχισμό. Η Σαπφώ Παπαντωνοπούλου έχει γράψει ένα από αυτά τα κείμενα, το Straightness Must Be Destroyed και με αφορμή αυτό θα συζητήσουμε σήμερα.

Την τρέχουσα περίοδο οι αναζητήσεις μας ως ομάδα κινούνται συμπτωματικά σε παρόμοιες θεματικές με αυτές που πραγματεύεται το βιβλίο, γύρω από τα συστήματα καταπίεσης, τις ταυτότητες που αναγνωρίζουμε κοινωνικά και πολιτικά ή και που η κάθε μια μας φέρει, καθώς και τις πολιτικές ταυτοτήτων. Ποιες είμαστε, από ποια θέση μιλάμε, ποιες ταυτότητες φέρουμε ή θα θέλαμε να φέρουμε. . Και όλα αυτά εντός του πολιτικού χώρου και του πολιτικού πλαισίου στα οποία κινούμαστε, είτε συλλογικά είτε ατομικά η καθεμία, δηλαδή εντός του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος. Το πεδίο αυτό είναι δαιδαλώδες και δε θα κρύψουμε ότι σε πολλά σημεία δεν έχουμε καταλήξει. Θεωρήσαμε όμως ευτυχή την χρονική σύμπτωση της επίσκεψης της Σαπφούς, καθώς μας δινόταν η ευκαιρία αυτή η συζήτηση να γίνει δημόσια. Να μοιραστούμε τις σκέψεις και κυρίως τις απορίες που μας δημιουργούνται, να ζυμωθούμε και με άλλες με παρόμοιους προβληματισμούς και να καταλήξουμε ή και όχι σε κάποιες θέσεις.

Μας φαίνεται σημαντικό να αναφέρουμε, ότι στην προσπάθειά μας να μεταφράσουμε το κείμενο από τα αγγλικά στα ελληνικά, παρουσιάστηκε το δίλημμα της επιλογής γραμματικού γένους στην ελληνική γλώσσα. Στα ελληνικά μέσα από τη χρήση της καθημερινής προφορικής καθώς και από κανονιστικές γραμματικές, καθιερώθηκε και θεωρείται θέσφατο πλέον, η λεγόμενη γενικευτική χρήση του αρσενικού γένους. Το υποκείμενο των προτάσεων είναι πάντα έμφυλο και όταν μιλάμε γενικά, αρθρώνεται πάντα σε αρσενικό γένος. Το αρσενικό γραμματικό γένος, το οποίο συμβολίζει το αρσενικό φύλο, είναι το «καθολικό» υποκείμενο, ενώ τα άλλα φύλα είναι «ειδικές» κατηγορίες. Η γλώσσα με αυτόν τον τρόπο, αναπαράγει αλλά και παράγει έμφυλες ιεραρχίες. Οι σις γυναίκες, τα τρανς και ίντερσεξ άτομα, στριμώχνονται και εντέλει περιθωριοποιούνται μέσα σε μια αρσενική αφήγηση, τόσο αυταπόδεικτα που τελικά καταλήγουν αόρατα. Ανάμεσα στις διάφορες μεταφραστικές λύσεις που σκεφτήκαμε, αποφασίσαμε τελικά να εφαρμόσουμε την πρακτική που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούμε μεταξύ μας ως συλλογικότητα. Τη χρήση αποκλειστικά θηλυκού γένους (εκτός αν στο κείμενο το υποκείμενο της πρότασης ανήκει ρητά στο αρσενικό φύλο). Θεωρούμε ότι ακόμα και στο βαθμό που απλώς δημιουργεί αμηχανία ή ενδιαφέρον, αποκαλύπτει την φυσικοποίηση του γλωσσικού σεξισμού και των νοημάτων που παράγει κι έτσι μπορούμε να ψηλαφίσουμε δυνατότητες για άλλες έμφυλες νοηματοδοτήσεις. Read More

ΜΩΒ ΚΑΦΕΝΕΙΟ | ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 19.30

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ MASSQUEERRAID KAI TH SAFFO PAPANTONOPOULOU ΜΕ ΘΕΜΑ 

QUEERING ANARCHISM και πιο συγκεκριμένα STRAIGHTNESS MUST BE DESTROYED

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΦΕΝΕΙΟ-ΜΠΑΡ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ “ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ” ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ. ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ.ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ, QUEER, ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ
ΟΜΗΡΟΥ ΜΕ ΠΕΡΔΙΚΑ, ΚΑΤΩ ΤΟΥΜΠΑ. ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ 2, 58, 13

Αργήσαμε να δημοσιοποιήσουμε αυτό το κείμενο γιατί θέλαμε να αφήσουμε ένα χρονικό περιθώριο στη συνέλευση του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας να αναστοχαστεί πάνω στα τι και πώς της συναυλίας που οι ίδιες/ίδιοι διοργάνωσαν, ελπίζοντας πως θα υπάρξει από πλευράς τους κάποιος δημόσιος αυτοκριτικός λόγος. Αυτή η δημόσια τοποθέτηση δυστυχώς δεν υπήρξε. Αν και το κείμενο που ακολουθεί μιλάει για συγκεκριμένα άτομα που τραγούδησαν σε ένα συγκεκριμένο φεστιβάλ, τοποθετείται κριτικά απέναντι σε όσους/ες γενικότερα εκφράζουν ή στηρίζουν παρόμοια σκεπτικά και περιεχόμενα μέσα σε πολιτικούς χώρους, ακόμη και έμμεσα, ακόμη και με σχόλια «μα είναι φίλοι μου, μα τους ξέρω, μα είναι καλά παιδιά, μα δεν εννοούν αυτό που λένε, μα μα μα».

Το τριήμερο 7-9 Μαρτίου διοργανώθηκε στο ΑΠΘ το δεύτερο φεστιβάλ σεξουαλικότητας, με προβολές ταινιών και συζητήσεις γύρω από ζητήματα όπως ο σεξισμός, η ομοφοβία και η τρανσοφοβία. Στο κεντρικό λάιβ του φεστιβάλ, που έγινε στο στέκι στο βιολογικό οι μόνοι που είχαν καλεστεί ήταν «το βδέλυγμα και ο onesecbeforethend», που παρουσίαζαν το cd 8ο φετίχ. Η συναυλία τους αυτή λοιπόν δεν ήταν ένα τυχαίο λαϊβάκι που διοργανώνεται μες στο χαμό στα Πανεπιστήμια. Ήταν η μόνη συναυλία στα πλαίσια ενός φεστιβάλ που δείχνει να θέλει να αρθρώσει πολιτικό λόγο σχετικά με ζητήματα σεξουαλικότητας. Επιπλέον, το ότι έγινε σ’ ένα στέκι με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά νομίζουμε αποτυπώνει την προσπάθεια του Φεστιβάλ να ενταχθεί στην κουλτούρα του «ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος», να αποτελέσεις μέρος μιας συλλογικής προσπάθειας να δημιουργήσουμε δικές μας δομές, δικά μας νοήματα, δικές μας σχέσεις…

Ως ομάδα είχαμε καλεστεί (εμείς καθώς και όλες σχεδόν οι ομάδες της πόλης που ασχολούνται με το έμφυλο και το lgbtqi ζητημα) από του διοργανωτές για να στηρίξουμε και να περιφρουρήσουμε το εγχείρημα κι έτσι κάποιες από εμάς βρεθήκαμε και στο λάιβ.

Κάπου εκεί, μέσα σ’ ένα χώρο θεωρητικά απελευθερωμένο από το κράτος, το κεφάλαιο και την εξουσία, το μισογυνισμό, την ομοφοβία, το ρατσισμό και ό,τι άλλα μεγαλόστομα σκατά μπορεί να φανταστεί κανείς, ξεκίνησαν όλα… Read More